"İnsanlar çok karmaşık düşüncelere sahiptirler.Mutlu olduğu anın değerini ve o zaman ne kadar mutlu olduğunu ancak mutsuz olduğu zaman anlarlar.Belkide tanıyamadıkları bir insanın,gömülürken söyledikleri ‘iyi bilirdik’ lafını kendilerine görev bellerler.Birbirlerinin değerlerini ancak kaybettikleri vakit farkederler.Hayattayken belkide hiç gül vermediği insana,öldüğünde gül götürürler.Halbuki insan ölmüştür,gülü neylesin..ama o gül hayattayken verilseydi o insana,gülümseme olarak dönerdi karşıdaki insana..İnsanlar hayattayken anlaşılmaya mecburdurlar.Ölünce anlayanının olması neye yarar?Oysaki insan hayattayken anlaşılsaydı; derdinin,düşüncelerinin verdiği o hüzün ve keder ile göçmeyecekti diğer tarafa..daha huzurlu bir şekilde kucaklayacaktı yeni hayatını..ama biz insanlar,anlamıyoruz bunları.kabullenemiyoruz gerçekleri.."